Piesza Pielgrzymka Wrocławska na Jasną Górę

Świadectwa z pielgrzymki 2005: "Zostań z nami Panie"

Eliza

Tegoroczna pielgrzymka była moją pierwszą. Dwa razy byłam uczestnikiem pielgrzymki rowerowej, ale jej specyfika była całkiem inna. Jadąc rowerem nie była możliwa wspólna modlitwa, indywidualna utrudniona przez konieczność skupienia się na drodze itp.Dlatego mimo zaangażowania i intencji tamtych, mogę śmiało powiedzieć, że to była moja pierwsza prawdziwa pielgrzymka duchowa.

Każdego dnia znosiłam trud drogi i modliłam się za innego członka rodziny, dla którego prosiłam przede wszystkim o nawrócenie. Paradoksem jest to, że szłam po łaskę nawrócenia dla innych, sama będąc nienawróconą. Zdałam sobie z tego sprawę dopiero po powrocie do domu. To znaczy od wielu lat pogłębiam wiedzę na temat wiary, buduję kontakt z Bogiem, ale tak naprawdę przyjęłam to, co mi odpowiadało tzn nie wypełniam wszystkich przykazań. Żyję sobie według moich założeń. Modląc się "niech się stanie Twoja wola", kurczowo trzymam się "ludzkiego" myślenia o życiu i świecie. A przecież "nawrócenie" to zmiana sposobu życia, podporządkowanie swojego myślenia nauce Kościoła itp A nie tylko przyjęcie do wiadomości, że Bóg jest, kocha i czeka na nas. Być może dlatego miałam w sobie pewien bunt - modlę się, proszę o wyprostowanie moich ścieżek, staram się być jak najlepszym człowiekiem, a cały czas moje życie osobiste się gmatwa. Teraz rozumiem dlaczego, bo niby proszę o działanie Boga w moim życiu, ale żyję w grzechu. Więc jak On ma w moim życiu zamieszkać? Jak? Skoro nie zrobiłam Mu miejsca...

Dziękuję za dar pielgrzymki. Wiem, że bez niej następne lata bym zmarnowała obracając się wokół własnej osi. Dziękuję za Kurs Przemałżeński w grupie 3 i za Malinę!